Esquerda Unida presenta achegas o PXOM, en prol dun urbanismo mais publico e sostible

EU presenta unha serie de iniciativas para regular no PXOM a “nova burbulla inmobiliaria” e garantir un maior parque de vivenda publica.

Por que cando no ano 2007  estallou a anterior burbulla inmobiliaria non se lexislou unha normativa para obrigar os bancos a vender o parque de vivenda as administracións publicas, que garantise un 30-35% do parque de vivenda, o que faría que o mercado estivese equilibrado. Optouse por pasar boa parte das vivendas a mans da SAREB, o chamado banco malo. A SAREB, en vez de ser o gran parque de vivenda social, dedicouse a repartir en grandes paquetes os activos inmobiliarios entre fondos voitre. A propia SAREB acabou converténdose  nun de eles, e especula en bolsa co alugueiro a través da sua propia SOCIMI, que se chama AZORA.

Un novo modelo de urbanismo comprometido.

A política urbanística abarca moito máis que a planificación do ladrillo. Entendemos que o urbanismo debe abordar os problemas sociais, ambientais e económicos que existen na vila, e darlles unha solución, tendo en conta que existen uns límites ecolóxicos e territoriais que xa foron superados. Ademais, o urbanismo debe ser un medio para facilitar a participación cidadá e contribuír á ecuación cívica.

Apostar por unha vila aberta á diversidade, ao intercambio, ao respecto, á tolerancia require unha planificación urbana que conte coa gran diversidade de axentes que interveñen no desenvolvemento do medio. É fundamental para lograr estes obxectivos, antepoñer os dereitos da poboación (dereitos a unha vivenda digna e asequible, a traballar no lugar no que se naceu, a ter unha educación e asistencia sanitaria adecuada, a ter espazos de lecer e encontro) aos intereses dos propietarios de chan e/ou axentes económicos.

Rescatar o valor social da vivenda

A vivenda non pode seguir sendo considerada como un ben para negociar e especular, ten que deixar de ser un activo económico para recuperar o seu valor social. O novo Plan ten que entender a vivenda para vivir e non para sufragar a política de quen nos gobernan. En Redondela é necesaria unha política de vivenda que poña freo á especulación, promova as vivendas de VPO,   rehabilitando vivendas como as casas dos Mestres, que actualmente non se utilizan para outros fins sociais. E outros edificacions valerias da vila para este fin. A si como establecer una porcentaxe fixa de nova construcción no PXOM. Tamen e fundamental políticas que  fomenten o alugueiro.

Un proceso transparente e participativo.

A elaboración dun PXOM debe ser un proceso de participación que favoreza a reflexión profunda sobre o tipo de vila á que se aspira e a intervención de toda a cidadanía. Para iso débese garantir igualmente un proceso de difusión e información suficiente, así como poñer en marcha campañas e accións encamiñadas a educar na participación e especialmente na participación urbanística. Tamén é necesario un seguimento e control cidadán do desenvolvemento do PXOM a través de órganos de participación, que garanta a coherencia do mesmo e o seu cumprimento.

Repensar o crecemento.

O novo Plan Xeral de Redondela debe ter unha gran dose de auto limitación do crecemento. Os recursos naturais como a auga, a paisaxe, o chan agrícola son limitados e necesitan dunha xestión responsable, medida e equilibrada. Redondela debe investir o desenvolvemento a desandar parte do camiño andado e apostar polo aproveitamento dos espazos xa existentes, pola renovación, a rehabilitación, a reconstrución. É necesario definir o espazo público consolidando a vila existente fronte a crecementos territoriais desmesurados. Como principio básico de sostenibilidade, a reutilización, renovación e reciclaxe da vila actual debe predominar fronte á expansión descontrolada.

Unha nova forma de moverse.

O modelo de transporte na nosa vila debe suscitar poñer fin ao crecemento indefinido do coche, investindo soamente en actuacións encamiñadas a gañar accesibilidade a pé, en bicicleta e en transporte público colectivo, fomentando a intermodalidade.

O principio de movilidade sostible non pode seguir privilexiando ao coche, senón que debe potenciar un transporte público que de resposta ás necesidades da cidadanía, rehabilita viais para o seu uso peonil de forma equilibrada, e garanta a accesibilidade e a movilidade aos colectivos desfavorecidos (ancian@s,mobilidade reducida,etc) .
Así mesmo, o urbanismo debe fomentar a proximidade e reducir os desprazamentos. Un novo plan de movilidade ten que fomentar a vida nos barrios e evite que a veciñanza teña que ir á periferia para conseguir servizos básicos.

O desenvolvemento integral .

Un PXOM debe apostar por mellorar e completar a vila existente. Os barrios non deben deixar de ser recepcionadores de servizos públicos tanto en infraestruturas básicas como en equipamentos. Unha análise profunda das demandas e necesidades permite compensar e equilibrar as deficiencias detectadas no territorio co fin de mellorar a calidade de vida da veciñanza. Non se pode aspirar a crear novos desenvolvementos urbanísticos sen antes dotar a todos os barrios da vila existente das dotacions e os equipamentos básicos. Non debemos esquencer que hai partes de Redondela que teñen  problemas  como o suministro de auga potable.

Recuperar a mestura de usos e actividades.

O planeamento urbanístico debe ter entre os seus obxectivos o aproveitamento e conservación dos seus recursos naturais e fomentar as súas potencialidades desde a óptica da xeración de empregos sostibles e de calidade.
Igualmente o planeamento urbanístico debe propoñer de forma eficaz a creación de espazos onde se integren usos residenciais e actividades económicas, co obxecto de facilitar a vida , dirixidas non só á disposición de equipamentos senón tamén ao ámbito laboral. A concentración das actividades económicas na periferia das vilas e a súa separación radical das zonas residenciais contribúe á perda de vida nos barrios e ao aumento da movibilidade en coche privado.

Protección activa do patrimonio natural e cultural.

O PXOM debe de protexer e conservar os elementos medioambientais e culturais da contorna, xa sexa urbano ou rural. Está demostrado que a calidade dos espazos naturais dos barrios contribúe notablemente a mellorar as condicións de vida da cidadanía

O chan agrícola que rodea a vila é un recurso de primeiro nivel polo seu valor agronómico, cultural, histórico, natural e paisaxístico, e non pode ser sementado de formigón e destruído polo asfalto. Por iso hai que protexer os enclaves agrícolas que rodean á vila e fomentar o uso agroecolóxico do mesmo. E fomentar a multifuncionalidade do seu monte.

Responsabilidade coas xeracións futuras.

A planificación do territorio non só desde unha perspectiva urbanística senón tamén social e ambiental, é un proceso cunha proxección no tempo que non debe esquecer que as actuacións de hoxe poden hipotecar o futuro dos ciudadan@s do mañá e cara a eles debe orientarnos un exercicio de responsabilidade.

 Tomar medidas para evitar a xentrificación dos núcleos urbanos

O turismo converteuse na galiña dos ovos de ouro de moitas das nosas vilas e pobos, pero cada vez son máis as consecuencias negativas que o actual modelo turístico ocasiona. Por sorte, tamén son cada vez máis os veciños e veciñas que comezan a ser conscientes do problema.

Estamos ante unha clara burbulla, un proceso que busca maximizar os beneficios no menor tempo posible obviar os estragos dun modelo intensivo e depredador que está esnaquizando o equilibrio de usos das cidades sen que se estean impulsando medidas preventivas, correctoras e compensatorias pola maioría dos gobernos.

Este fenómeno está transformando os nosos municipios, sobre todo os cascos históricos. A xentrificación é unha das consecuencias, estanse revalorizando barrios de clase obreira que vense desprazados por poboación de maior nivel adquisitivo. O vecindario de toda a vida vese expulsado á periferia e substitúese por turistas que pasan pola zona un par de días e logo desaparecen. A comunidade existente e o sentimento de pertenencia ao barrio desvanécese.

A explotación dos recursos históricos-patrimoniais para a atracción de turistas tamén xerou procesos de terciarización que aceleraron o vaciamiento dos centros urbanos. En definitiva trátase de facer negocio con todo: cos nosos monumentos, coas nosas vivendas e, ata, co espazo público.

O espazo público transfórmase, todo isto contribúe á creación dunha cidade-escaparate, unha cidade tematizada e mercantilizada para o turismo. O único obxectivo é ese, facer negocio.

O dereito a teito: a burbulla do alugueiro

Uno dos efectos máis perversos da turistización é a afección ao dereito á vivenda. As ofertas de aluguer nos centros históricos son cada vez máis escasas e caras. A proliferación de plataformas da mal chamada economía colaboradora sacaron do mercado tradicional de arrendamento centenares de inmobles que agora se ofrecen unicamente a turistas. O fenómeno  engordou sen unha regulación que lle poña coto, elevando os prezos e desprazando aos residentes habituais cara ás aforas.

Os inquilinos habituais xa non poidan permitirse seguir vivindo nos cascos históricos. A golosa rendibilidade do aluguer turístico, que pode ser catro veces superior ao tradicional, cambiou por completo a situación.

Na lexislación estatal en materia de arrendamentos urbanos se foron introducindo políticas liberais desde os primeiros gobernos do PSOE. Do modelo de protección que establecía condicións moi favorables para as persoas inquilinas, tales como limitacións a suba dos alugamentos e prórroga indefinida a vontade do arrendatario, se foi avanzando nun proceso de liberalización (aínda que o chamen flexibilizar) eliminando cada vez máis a protección dos inquilinos: reducindo os prazos de duración do contrato, axilizando o proceso de desafiuzamento, co fin da renda antiga.

A necesidade de regular O lobby da economía colaboradora.

Falamos dun novo modelo de explotación baseado na especulación dixital. Tralo eufemismo de economía colaboradora escóndense multinacionais que están provocando un proceso de reconversión descontrolada de vivendas en negocios turísticos.

Estas novas formas de consumo, nacidas das plataformas dixitales como instrumentos de mediación, van moito máis rápido que a Administración e moito máis alá do turismo e o alugueiro de vivendas. A falta de ordenación está dando ás a esta nova forma de explotación, na que un exército de falsos autónomos ven nestas fórmulas de reparto de comida, paquetería, aluguer de habitacións da súa casa ou calquera outro servizo unha forma de conseguir algún tipo de ingreso

Dalgúns estudos despréndese que o 6% da poboación española ofrece produtos ou servizos baixo este modelo da economía colaboradora, trátase da cifra máis alta da UE e é un punto superior á media. Uns datos que non deben sorprender, xa que a crueza da crise que azoutou ao noso país durante os últimos anos fomentou sobremaneira a tendencia cara a este modelo de negocio

Defendamos o dereito a uns pobos habitables: actuar desde o local
Sobra dicir, que estamos ante un problema cuxa causa estructural é o propio sistema económico na súa procura constante dun maior beneficio, depredando e destruíndo no seu camiño o que faga falta. Isto non é novo: o Capital estende todos os seus mecanismos para seguir explotando ás traballadoras e traballadores, a costa do que sexa.

Córrense varios perigos á hora de buscar solucións, temos que estar precavidos das posibles saídas que poden que suavicen o problema… pero que non beneficiarán á maioría social.

A resposta á chegada masiva de turistas, por exemplo, non pode ser unha sorte de elitización, de turismo de luxo. A saída á especulación nas nosas cidades a costa do turismo non pode estar nos hoteis de cinco estrelas nin na estigmatizan do coñecido como turismo de chanclo e mochila.

Tampouco se soluciona o boom dos pisos turísticos aflorando unicamente a economía mergullada (os pisos ilegais) co fácil discurso de que paguen impostos. É unha cuestión que, por suposto, hai que facer cun maior control da actividade; pero que, chegada a situación na que están moitas das nosas cidades, ou se limita o número de vivendas destinadas ao alugueiro turístico ou o problema continuará.

E ollo con caer na simplicidad de solucionar o problema a través unicamente da fiscalizade, creando novas figuras impositivas. Que, tamén, haberá que facelo pero non pode ser a única resposta que articulemos.

Por unha banda, aumentando e mellorando o control da actividade, facilitando información aos veciños e veciñas, dotando de transparencia aos diferentes rexistros, facilitando o labor de denuncia e dotando de capacidade á inspección.

Tamén é importante recoñecer o fenómeno na normativa municipal; hai que ter en conta os PXOM como forma de regular desde o local este boom: igual que se recoñecen os usos do chan tradicionais (residencial, industrial, equipamentos, zonas verdes), hai que incorporar o uso turístico.

É importante profundar en materia fiscal e no réxime sancionador para quen incumpre a lei; pero, neste sentido, a cuestión é clarificar a onde vai ir a recadación: a paliar os efectos negativos para dar resposta ás veciñas e veciños ou, ao contrario, a aumentar a promoción turística para seguir saciando o fame de negocio e a burbulla

Regular os abusos das SOCIMIS e fondos Voitre  no PXOM 

A medida que o negocio inmobiliario íase a pique no noso país, e simultaneamente ao derrubamento do mesmo, os inversores e os seus fieis lexisladores estaban preparando o mercado para levantar novas liñas de negocio sobre os restos provocados pola explosión do estalido da burbulla inmobiliaria. Si construíronse máis vivendas das que facían falta, agora só había que buscar unha rendibilidade para todo ese patrimonio edificado que supostamente quedouse á deriva.

Para iso, procedeuse a finais de 2012 á modificación do réxime xurídico das Sociedades Anónimas Cotizadas de Investimento no Mercado Inmobiliario (SOCIMIS). Estas sociedades teñen como función operar como un instrumento de investimento no mercado inmobiliario de arrendamento, é dicir, sociedades que captan fondos de inversores para a adquisición de inmobles e a súa explotación a través do alugamento.

A explicación da reforma normativa elaborada polo Partido Popular non se anda polas ramas, e así, na súa propia fundamentación recoñécese que a principal novidade sitúase no réxime fiscal a través do establecemento dunha tributación a tipo de gravame do 0% respecto das rendas que procedan do desenvolvemento do seu obxecto social. Barra libre a nivel fiscal para sacar a máxima rendibilidade ao alugueiro dos inmobles excedentes xerados pola crise. De tal forma, que agora a dereita defensora do productivismo e propietarismo en materia de vivenda, aprópiase do discurso da sostenibilidade e do alugamento como medida habitacional estrela.

Non en balde nos anos 2012 e 2013, mentres que cae a rendibilidade da vivenda, a rendibilidade bruta do alugueiro para ambos períodos increméntase, atopándose actualmente nun 4,5%, e cun incremento interanual do prezo do alugueiro dun 10% de media no último ano. O alugueiro perfílase como o novo negocio inmobiliario.

Paralelamente, a reforma da lei de arrendamentos urbanos, aprobada tamén polo Partido Popular en xuño de 2.013, introduce outro elemento, ao excluír do ámbito de aplicación da lei o uso do aloxamento privado para o turismo, debendo ser regulados pola normativa sectorial específica, que compete ás comunidades autónomas. É dicir, exclúese do ámbito de aplicación da lei o alugueiro de vivendas con fins turísticos, xerando un baleiro legal que supuxo o caldo de cultivo perfecto para a proliferación deste tipo de alugueiros, abrindo o campo de negocio para que as SOCIMIS poidan intervir nun tipo de alugueiro que reporta un investimento moi superior ao do alugueiro residencial.

Este tipo de alugueiro, no entanto, só opera en cidades de gran atractivo turístico, e sobre todo nos cascos históricos nos que existen inmobles suficientes sobre os que materializar o investimento, pero que pola contra e ao acaparar sobre todo turismo de fóra do noso país, supón un negocio de alta rendibilidade.

Ademais as regulacións realizadas con posterioridade polas Comunidades Autónomas, fóra diso a Balear, han ir na liña de simplificar e facilitar que unha vivenda poida incorporarse ao mercado da vivenda turística, habéndose producido unha enorme mobilización de inmobles ata esta finalidade turística

Esta situación está xerando graves problemas nalgunhas cidades, en primeiro lugar porque se expulsa á poboación autóctona máis vulnerable dos barrios para liberar esas vivendas con destino ao turismo e en segundo lugar porque ao diminuír a oferta de vivendas en alugueiro increméntanse o prezo das rendas dos alugueiros.

A pataca quente atópase en mans dos Concellos, algúns dos cales xa regularon o fenómeno, como é o caso de Madrid e Barcelona, restrinxindo o uso de vivendas turísticas en función das condicións dos inmobles ou ata declarando zonas saturadas onde non se admiten os mencionados usos.

O reto actual estriba en poder acreditar con indicadores obxectivos cal é o impacto que realmente teñen este tipo de vivendas nos barrios, tanto na expulsión da poboación como no incremento dos prezos de alugueiro, para neses supostos poder chegar a unha regulación que necesariamente terá que vir desde a planificación urbanística. Hai que determinar que usos, e en que cantidade, están permitidos nas nosas cidades, debendo ser os entes locais os que autoricen a implantación dos mesmos e facendo pagar aos propietarios as plusvalías que eses usos máis lucrativos poidan chegar a xerar, no caso de que fosen autorizables, así como, dimensionar que equipamentos e servizos requírense. Só intervindo, desde esta perspectiva pública, dentro da regulación urbanística local, poderemos protexer os barrios e ordenar os usos dunha forma racional e sostible. Paralizaron numerosas tomas de posesión por considerar abusivas as prácticas dos novos propietarios e considerar que ian en contra das normativas europeas”,

Para EU e fundamental  implantar no PXOM cláusulas anti-fondos voitre

Cando Exista unha desproporción manifesta entre o prezo pagado e o importe reclamado ( mais dun 20%)

Cando o acredor negase a participar na reestruturación da débeda.

Obrigar a identificarse as empresas que operan no parque de vivenda. E acoutar ou gravar mais as que teñen a  sua sede nun paraíso fiscal.

Regular a sua forma de actuar. Para evitar que as cantidades reclamadas por estes fondos, non poidan vulnerar de maneira sensible as condicións de vida da poboación afectada.

Obrigar a un porcentaxe fixo de vivenda VPO, para garantir que o mercado este equilibrado.

Cumprir cos obxectivos de Basilea 2020

O novo PXOM debe apostar por cumprir as novas normativas europeas como Basilea 2020. Prohibindo o uso de vehículos Diesel nos cascos urbans, e fomentando o transporte publico.

O PXOM debe apostar tanto na nova construción, coma na  rehabilitación de vivendas por medidas de aforro enerxitico, como construir as galerías cara o sureste, paneis solares ,etc

Fomentar o aproveitamentamo da auga depurada para valdeo de ruas, regado de xardins, etc.

Ir mudando o actual sistema de recollida dos R.S.U,  do cal se incinera mais dun 60%. Por un de recollida porta a porta e un sistema de devolución e recuperación de envases.

Advertisements

Esquerda Unida aposta pola confluencia de forzas de esquerdas, e colectivos socias. Para traballar en prol dun Concello mais social

Vivimos tempos nos que o capital segue empeñado en poñer toda a economía ao servizo dos intereses dos poderes económicos impoñendo un modelo “produtivo” dominado polo poder financeiro, nos que se busca unha saída da crise recortando dereitos, eliminando servizos públicos, finiquitando as relacións laborais baseadas na negociación colectiva, mercantilizando os restos do chamado estado de benestar e degradando o medio ambiente. En definitiva vivimos tempos nos que o capital intenta impoñer o seu dominio sen necesidade de intermediarios políticos, trata de impoñer directamente a ditadura dos mercados. E que o retroceso para os traballadoras/es quérese que sexa crónico. A chamada acumulación por desposesión, maniféstase detrás de cada hospital privatizado, cada infraestructura cedida, cada pensión privatizada, cada hectárea de terra urbanizada, ou cada taxa de aceso á cultura e ao coñecemento.


Sabemos que o actual modelo está esgotado, dínolo a taxa de desemprego entre a mocidade galega, situada preto do 40% que se ceba especialmente coas mozas, as cales sofren tamén os efectos da brecha salarial ou o elevado, e crecente, número de mozas e mozos que se ven na obriga de emigrar para conseguir un traballo, en moitos casos, baixo condicións miserables. Dínolo tamén o novo modelo de ensino, imposto á forza a través dos Gobernos autonómico e estatal, por mandato dos poderes financeiros, que condena, xa nestes momentos, a decenas de miles de estudantes a renunciar a unha formación integral. O desmantelamento de prestacións sociais e servizos públicos como a sanidade ou as axudas á dependencia, recae igualmente, nas mozas, obrigadas a exercer as labores de coidados.


Somos conscientes, por suposto, de que este proxecto é complexo e depende de moitos factores. Gañar unhas eleccións non servirá para paralizar, do día á mañá, os desafiuzamentos, ou para aumentar os niveis de emprego, sen embargo, é a chave das institucións, que permiten controlar o investimento social, as prestacións e axudas, as políticas activas de emprego ou a defensa do ensino público. Co tecido produtivo desfeito estaleiros desarticulados, sector lácteo e sector pesqueiro desestruturados, falta de inversión, ausencia total de industrias relevantes á mocidade galega só lle queda unha saída: a emigración. Esiximos atención, queremos solucións e cremos que é o momento, a través da unidade, de conseguir esas solucións.

Esquerda Unida solidarizase coas traballadoras da cafetería panadería Pili

As catro traballadoras da cafetería panadería Pili sita en Chapela levan dende decembro vivindo da solidariedade das súas familias, amizades e veciños.  Por que a xerencia deste negocio  hostaleiro  considerou prioritario  a apertura de novos locais,  antes que as obrigacións contractuais coas súas empregadas.Por iso as traballadoras acordaron iniciar un calendario de mobilizacións para demandar o abono das nóminas  pendentes.

Dende EU apoiamos e solidarizamos con estas traballadoras, e propoñemos os reivindicativos colectivos de Chapela a creación dun fondo, caixa de resistencia, para axudar a estas traballadoras mentres non se soluciona a sua agonizante situación.

EU denuncia a pasividade do goberno municipal, que esta a permitir  sin regular, a proliferación de estas franquicias hostaleiras, que fan competencia desleal a base de precarizar os empregos. Por que se sigue permitindo o incumprimento sitematico da normativa de terrazas, e da normativa de peches de locais, como podemos ver todas as noites na Rúa Regojo.

%d bloggers like this: