SOS PEQUENO COMERCIO

O pequeno comercio, que é o que mais e mellor emprego crea (PEME) Esta vendo como o que empezou por unha crise sanitaria, se esta convertendo na cronificación dun drama. Por culpa de que Xunta, Deputación ,Goberno do Estado esta xogando ao tacitismo político. Para iso inventáronse un engano circular. A xunta e os Concellos dan un diñeiro aos comerciantes. Que logo estes dan ao Estado. Para que logo o Estado llo da os concellos, para que o repartan aos comerciantes. Están a ver quen se pon a medalla e conseguir votos. Mentres tanto os autónomos seguen sen ingresos. Pero seguen pagando alugueiros e tributos a fin e mes.

Desde EU demandamos á señora Alcaldesa que se emancipe do clientelismo da Deputación. E póñase a traballar en axudas económicas para sectores mais vulnerables, e renegociar taxas municipais cos afectados.

http://www.costavales.com/blog/es/

https://www.tourinews.es/espana/plan-resiste-c-valenciana-desembolsara-380-millones-salvar-turismo_4463043_102.html

http://www.zamora.es/contenidos.aspx?id=32101

https://www.zaragoza.es/sede/portal/tramites-servicios/servicio/catalogo/289

https://www.ivoox.com/player_ej_64515701_4_1.html?c1=ff6600′>

 

FONDOS EUROPEOS PARA UNHA TRANSICIÓN ECOLÓXICA. SIN PEAXES DE SERVIZOS PUBLICOS

A VACINA CONTRA O DUMPING ENERXETICO, NACIONALIZACION!!!

O prezo da electricidade volve subir no día de hoxe (respecto a onte, aínda que a niveis máis baixos que o venres), o que incrementará a factura de moitos consumidores. É consecuencia dun mercado ineficiente deseñado pola UE e algunha cousa máis que neste texto vou tratar de explicar.

Uns 11 millóns de consumidores en “tarifa regulada” ( PVPC) verán un incremento na súa factura de xaneiro, a pesar de que son os máis beneficiados polos cambios regulatorios dos dous últimos anos, os cales supuxeron unha baixada de case un 40% (un 120€/ano de aforro). O prezo da electricidade varía cada día porque se determina mediante un sistema que traslada as oscilacións ao consumidor final. Esas oscilacións débense ás dinámicas de oferta e demanda mundiais, polo que un problema en Asia pode repercutir na nosa factura.

 

 

 

Este sistema denominado “ marxinalista” implica que as enerxéticas teñan “beneficios caídos do ceo” ( windfall profits) porque cobran toda a enerxía ofertada ao prezo máis caro da “carteira” ( pool). Algo parecido a vender tres produtos ao prezo do máis caro. Vémolo cunha analogía:

Imaxinemos que queremos vender un mesmo produto no mercado: un quilo de trigo. Para producir trigo necesitamos terra, man de obra e fertilizantes e máquinas, que varían dun sitio a outro e fan que o custo de producir tamén varíe.
Imaxinemos que un kg producímolo por 10€ nun campo moi fértil; outro kg noutro sitio custa outros 20€; e un kg máis outros 100€. O sistema implica que venderemos cada un deles a 100€ (o máis caro): pagariamos 300€ por 3kg de trigo cuxo custo conxunto é de 130€.
Agora, imaxinemos que en Xapón demandan moitos fertilizantes pola razón que sexa. Ao subir a súa demanda o prezo sobe tamén. Sobe o prezo do trigo máis caro, o que máis fertilizantes utiliza, a, por exemplo, 500€. Que pasaría baixo este sistema que estamos a analizar?
A resposta é que esa subida de prezo afectará a todo o mercado de trigo mundial, porque agora todo o trigo venderase a 500€, tamén o que custa 10 euros. Así se beneficiará aos produtores de trigo máis competitivos, mesmo aos que non utilizan fertilizantes.
Esta analoxía sérvenos porque é unha versión simplificada (entre outras cousas, o custo que se usa como referencia non é o custo individual senón o marxinal) do que sucede coa determinación dos prezos dos “produtos” enerxéticos: hidráulica, nuclear, carbón, etc. As reformas do Goberno buscan, seguindo coa analoxía, incentivar que se produza máis trigo a 10€. Así, quérese que nunca faga falta botar man do trigo de 100€ ou 500€ porque sexa suficiente co de 10€. É dicir, enerxía máis barata para o consumidor.

Por iso é polo que apostar polas renovables sexa a mellor maneira de reducir a dependencia exterior “enerxética” e illarnos da volatilidade dos prezos das materias primas nos mercados internaciones, reducindo o custo da factura para as familias traballadoras.

Pero á marxe desta dinámica, en España o sector enerxético está dominado por tres grandes empresas, que teñen un gran poder de mercado. A composición social xeneral destas empresas é tamén problemática: anos de conflitos de interese puxeron nome ao seu poder. Nos últimos anos o labor de vixilancia da CNMC saldouse con varias multas multimillonarias ás grandes empresas españolas por manipular o mercado, é dicir, por encarecer ilegalmente o prezo da electricidade. Para asegurarnos de que non existiu ningunha outra irregularidade, desde o Ministerio de Consumo solicitouse á CNMC que informe sobre o comportamento do mercado durante os últimos días ( https://www.eldiario.es/economia/gobierno-pide- cnmc-investigue-se-habido-irregularidades-mercado- electrico-subida-plena-onda- frio_1_6736646.html)

Unha empresa pública non controlaría o mercado nin é a panacea, pero con ela melloraría a marxe de acción pública e conseguiríase cambiar a estrutura de mercado. É tamén un instrumento útil que axudaría a baixar os prezos. Por iso moitos defendemos a súa existencia. A subida do prezo da luz empeora a situación de pobreza enerxética das familias máis vulnerables, polo que estamos #ante un severo problema social cuxa solución é prioridade deste Goberno e para a que estamos a traballar sen descanso.

O mercado enerxético herdado polo Goberno estaba mal deseñado e pensado para a era dos combustibles fósiles. Por iso realizáronse numerosas reformas para unha transición enerxética xusta, pero queda camiño por andar. Por diante temos un problema que é estrutural. Con todo, nos dous últimos anos as reformas lograron reducir o prezo do mercado da enerxía no mercado almacenista en torno ao 40%. O acordo de coalición establece unhas liñas e medidas de traballo que aspiran a resolver este problema dunha vez por todas.

 

Ademais, o goberno de coalición segue desenvolvendo reformas para o mercado enerxético que corrixan as anomalías. Entre elas está a fiscalidade das empresas enerxéticas e tamén novas formas para conseguir un sistema enerxético máis xusto e que protexa aos vulnerables.

En definitiva: o Goberno de Coalición está centrado en lograr reformas para baixar o prezo da electricidade e corrixir problemas estruturais que arrastramos desde hai décadas e que se agudizan pola crise ecolóxica provocada polo actual modelo de produción e consumo.

 

 

ANO 2021, O DEPROPOITO CONTINUA

No ano 2000, por inicitiva do PPdG o goberno de Aznar prorroga a concesión da AP-9 ata o ano 2048. A escusa, que esta prorroga permitiria abaratar as futuras peaxes. Isto nunca sucedeu. No ano 2011 dias antes das eleccións o ” ILUSTRE” Pepe Blanco aproba a ampliación da ponte de Rande. Permitindo á concesionaria incrementar un 1% durante 20 anos, para sufragar o custo de menciónada ampliación. A este 1% hai que sumar IPC e inpostos Europeos. Polo tanto a elimionación da peaxe para mai de un viaxe o día  vai ter que esperar. Desde Esquerda Unida nunca xustificaremos a eliminación da peaxe, se esta con leva a amortizción do tn reclamado posto de pediatria, medicos de primaria, mestres , copagos, etc..

A %d blogueros les gusta esto: