FONDOS EUROPEOS PARA UNHA TRANSICIÓN ECOLÓXICA. SIN PEAXES DE SERVIZOS PUBLICOS

A VACINA CONTRA O DUMPING ENERXETICO, NACIONALIZACION!!!

O prezo da electricidade volve subir no día de hoxe (respecto a onte, aínda que a niveis máis baixos que o venres), o que incrementará a factura de moitos consumidores. É consecuencia dun mercado ineficiente deseñado pola UE e algunha cousa máis que neste texto vou tratar de explicar.

Uns 11 millóns de consumidores en “tarifa regulada” ( PVPC) verán un incremento na súa factura de xaneiro, a pesar de que son os máis beneficiados polos cambios regulatorios dos dous últimos anos, os cales supuxeron unha baixada de case un 40% (un 120€/ano de aforro). O prezo da electricidade varía cada día porque se determina mediante un sistema que traslada as oscilacións ao consumidor final. Esas oscilacións débense ás dinámicas de oferta e demanda mundiais, polo que un problema en Asia pode repercutir na nosa factura.

 

 

 

Este sistema denominado “ marxinalista” implica que as enerxéticas teñan “beneficios caídos do ceo” ( windfall profits) porque cobran toda a enerxía ofertada ao prezo máis caro da “carteira” ( pool). Algo parecido a vender tres produtos ao prezo do máis caro. Vémolo cunha analogía:

Imaxinemos que queremos vender un mesmo produto no mercado: un quilo de trigo. Para producir trigo necesitamos terra, man de obra e fertilizantes e máquinas, que varían dun sitio a outro e fan que o custo de producir tamén varíe.
Imaxinemos que un kg producímolo por 10€ nun campo moi fértil; outro kg noutro sitio custa outros 20€; e un kg máis outros 100€. O sistema implica que venderemos cada un deles a 100€ (o máis caro): pagariamos 300€ por 3kg de trigo cuxo custo conxunto é de 130€.
Agora, imaxinemos que en Xapón demandan moitos fertilizantes pola razón que sexa. Ao subir a súa demanda o prezo sobe tamén. Sobe o prezo do trigo máis caro, o que máis fertilizantes utiliza, a, por exemplo, 500€. Que pasaría baixo este sistema que estamos a analizar?
A resposta é que esa subida de prezo afectará a todo o mercado de trigo mundial, porque agora todo o trigo venderase a 500€, tamén o que custa 10 euros. Así se beneficiará aos produtores de trigo máis competitivos, mesmo aos que non utilizan fertilizantes.
Esta analoxía sérvenos porque é unha versión simplificada (entre outras cousas, o custo que se usa como referencia non é o custo individual senón o marxinal) do que sucede coa determinación dos prezos dos “produtos” enerxéticos: hidráulica, nuclear, carbón, etc. As reformas do Goberno buscan, seguindo coa analoxía, incentivar que se produza máis trigo a 10€. Así, quérese que nunca faga falta botar man do trigo de 100€ ou 500€ porque sexa suficiente co de 10€. É dicir, enerxía máis barata para o consumidor.

Por iso é polo que apostar polas renovables sexa a mellor maneira de reducir a dependencia exterior “enerxética” e illarnos da volatilidade dos prezos das materias primas nos mercados internaciones, reducindo o custo da factura para as familias traballadoras.

Pero á marxe desta dinámica, en España o sector enerxético está dominado por tres grandes empresas, que teñen un gran poder de mercado. A composición social xeneral destas empresas é tamén problemática: anos de conflitos de interese puxeron nome ao seu poder. Nos últimos anos o labor de vixilancia da CNMC saldouse con varias multas multimillonarias ás grandes empresas españolas por manipular o mercado, é dicir, por encarecer ilegalmente o prezo da electricidade. Para asegurarnos de que non existiu ningunha outra irregularidade, desde o Ministerio de Consumo solicitouse á CNMC que informe sobre o comportamento do mercado durante os últimos días ( https://www.eldiario.es/economia/gobierno-pide- cnmc-investigue-se-habido-irregularidades-mercado- electrico-subida-plena-onda- frio_1_6736646.html)

Unha empresa pública non controlaría o mercado nin é a panacea, pero con ela melloraría a marxe de acción pública e conseguiríase cambiar a estrutura de mercado. É tamén un instrumento útil que axudaría a baixar os prezos. Por iso moitos defendemos a súa existencia. A subida do prezo da luz empeora a situación de pobreza enerxética das familias máis vulnerables, polo que estamos #ante un severo problema social cuxa solución é prioridade deste Goberno e para a que estamos a traballar sen descanso.

O mercado enerxético herdado polo Goberno estaba mal deseñado e pensado para a era dos combustibles fósiles. Por iso realizáronse numerosas reformas para unha transición enerxética xusta, pero queda camiño por andar. Por diante temos un problema que é estrutural. Con todo, nos dous últimos anos as reformas lograron reducir o prezo do mercado da enerxía no mercado almacenista en torno ao 40%. O acordo de coalición establece unhas liñas e medidas de traballo que aspiran a resolver este problema dunha vez por todas.

 

Ademais, o goberno de coalición segue desenvolvendo reformas para o mercado enerxético que corrixan as anomalías. Entre elas está a fiscalidade das empresas enerxéticas e tamén novas formas para conseguir un sistema enerxético máis xusto e que protexa aos vulnerables.

En definitiva: o Goberno de Coalición está centrado en lograr reformas para baixar o prezo da electricidade e corrixir problemas estruturais que arrastramos desde hai décadas e que se agudizan pola crise ecolóxica provocada polo actual modelo de produción e consumo.

 

 

ANO 2021, O DEPROPOITO CONTINUA

No ano 2000, por inicitiva do PPdG o goberno de Aznar prorroga a concesión da AP-9 ata o ano 2048. A escusa, que esta prorroga permitiria abaratar as futuras peaxes. Isto nunca sucedeu. No ano 2011 dias antes das eleccións o ” ILUSTRE” Pepe Blanco aproba a ampliación da ponte de Rande. Permitindo á concesionaria incrementar un 1% durante 20 anos, para sufragar o custo de menciónada ampliación. A este 1% hai que sumar IPC e inpostos Europeos. Polo tanto a elimionación da peaxe para mai de un viaxe o día  vai ter que esperar. Desde Esquerda Unida nunca xustificaremos a eliminación da peaxe, se esta con leva a amortizción do tn reclamado posto de pediatria, medicos de primaria, mestres , copagos, etc..

D.E.P LUIS FERREIRO

 

ESQUERDA UNIDA E O PARTIDO COMUNISTA DE GALICIA LAMENTAN O FALECEMENTO DUN DOS MILITANTES HISTÓRICOS DA ORGANIZACIÓN , LUÍS GONZÁLEZ “FERREIRO”.

 As comunistas de Galicia lamentan hoxe o finamento de Luís González, coñecido por todos e a todas como “Ferreiro”, nome que adoptara na clandestinidade como militante do aparato de propaganda do Partido Comunista de de Galicia.

 “Varias xeracións de homes e mulleres que comezamos a nosa militancia en Esquerda Unida e o PCG  tivemos en Luís un exemplo de militancia, sacrificio e loita polos valores da xustiza social e a democracia plena” 

 PCG e EU  lembran a traxectoria de Luís “Ferreiro”, nado en Vila de Cruces en 1936, emigrado a Francia e retornado a Vigo, xa como militante clandestino do Partido Comunista de España no ano 1967, a onde chega para colaborar no aparato clandestino de propaganda sendo responsable de obter recursos para as imprentas clandestinas de toda Galicia. “Ferreiro construíu zulos para as imprentas en Vigo, na comarca de Coruña, etc, que albergaron as maquinas que imprimiron os panfletos nas folgas do 72 en Vigo e Ferrol e especialmente as copias de ‘Mundo Obrero’ que logo el mesmo distribuía cun complexo sistema de enlaces por toda Galicia” .

Ferreiro foi membro do primeiro Comité Central do recén fundado Partido Comunista de Galicia en París, xunto con figuras como o xeneral Enrique Líster e Santiago Álvarez. Foi detido nun numeroso operativo policial para desarticular o aparato clandestino de propaganda en Galicia mentres estaba na Coruña mercando tintas para as imprentas, sometido a un ronsel de torturas durante o interrogatorio da policía franquista e sufrindo anos de cárcere.

Participou activamente en Esquerda Unida e no PCG da comarca de Vigo e mesmo, co seu compromiso militante e o seu xeito de entender a unidade popular como un mecanismo de avanzar nos dereitos da clase traballadora.

Ferreiro profundo exemplo moral e de militancia  que  inculcou a mozos e mozas que chegabamos á organización en momentos moi duros para a esquerda e aos proxectos emancipadores despois da caída dos países socialistas, nos duros anos 90 e da militancia esforzada, da que el era un vigoroso exemplo: para estar nunha asemblea tomando notas e intervindo, para pegar carteis en campañas electorais ou para cantarnos cancións en actos políticos e culturais; xa que Luís, ademais dun gran camarada, tiña unha voz excepcional”.

Desde a Coordinadora Local de Esquerda Unida lembramos con especial cariño a ultima visita de Ferreiro con motivo dos actos conmemorativos do 14 de abril. Onde Ferreiro nos narou como foi torturado tres veces o día pola policia Franquista, para que descubrise onde escondian as rotativas.  Chegou a emocionarnos cando recoñeceu que pese a todo o sucedido posteriormente. Hoxe en día volveria a facer o mesmo. Por que para el  hoxe mais que nunca so hai unha saida, Socialismo ou barbarie.

QUE A TERRA CHE SEXA LEVE CAMARADA!!!!

 

 

 

 

 

 

 

https://www.eixoatlantico.com/es/noticias/opinion/3406-por-que-galicia-debe-estar-conectada-al-corredor-atlantico-ferroviario

A ASEMBLEA REPUBLICANA DE VIGO E O COLECTIVO REPUBLICANO DE REDONDELA que levan décadas na loita pola República e que por circunstancias derivadas da pandemia provocada pola COVID-19 non puido este ano convocar a manifestación do 14 de abril nin tampouco ningún acto público de carácter republicano, non pode permanecer impasible diante dos constantes escándalos de corrupción que día tras día veñen salpicando á figura do Rei Emérito e, xa que logo, á institución monárquica no seu conxunto.

O 6 de decembro é a data na que se aprobou a Constitución de 1978, unha Constitución que serviu de punto de partida para unha chamada transición que cada día que pasa amosa as súas feblezas e que aparece como un instrumento inservible que é necesario superar para encetar un novo período constituínte que lle abra as portas a un réxime republicano. Esa constitución de 1978, redactada baixo a sombra do ditador, establece no seu artigo 1.3 que a forma política do Estado español é a Monarquía parlamentaria (só faltaba que fora unha Monarquía absoluta), que a xefatura do estado é hereditaria (artigo, 57.1)  e que a figura do Rei é inviolable e non está suxeita a responsabilidade (art, 56.3)

 

Todos estes artigos contradín manifestamente os máis elementais principios democráticos e ignoran, por completo, a Declaración Universal dos Dereitos Humanos que no seu artigo 1º afirma que “todos os seres humanos nacen libres e iguais en dignidade e dereitos”.

Por isto, para superar unha Constitución que é de raíz absolutamente antidemocrática e para denunciar a corrupción e as constantes prácticas delituosas da Familia Real, convocámoste a participar na CONCENTRACIÓN, que organizada pola Asemblea Republicana de Vigo, terá lugar o domingo 6 de decembro diante do Mercado do Calvario (Vigo).

POLA REPÚBLICA!

CONTRA A MONARQUIA!

 

A BANCA ASALTA A ESCOLA

O puxante mercado de formación privada do profesorado, o negocio dos libros de texto ou de subministración de equipos informáticos, os concertos educativos e a educación financeira son algunhas das gretas que atopan grandes bancos e multinacionais para que a educación contribúa a diseminar unha visión sobre o sistema de libre empresa acorde aos seus intereses.

Nos últimos 18 anos, o Banco Santander investiu preto de 2.000 millóns de euros no ámbito educativo. Aínda que a cifra está lonxe do orzamento anual do Goberno español e do investimento da institución bancaria noutras operacións, como o negocio armamentístico —3.000 millóns de euros só no últimos cinco exercicios—, a presenza de grandes empresas na educación aumenta progresivamente no que se coñece como movemento global de reforma educativa. Un proceso que, encabezado pola banca privada, leva a que grandes conglomerados empresariais multinacionais participen activamente na elaboración de políticas públicas educativas.

Os resultados? Desde recortes nos orzamentos educativos  cuxas consecuencias asistimos estes meses, ata a introdución de modelos de xestión do ámbito empresarial dentro das escolas. O filantrocapitalismo avanza así para lograr que a educación contribúa a diseminar na sociedade unha visión sobre o sistema de libre empresa que lle favoreza.

Desde a primeira pedra ata o último tema

Máis aló do interese que suscita o sistema educativo como vehículo para reforzar unha ideoloxía neoliberal entre a cidadanía desde as etapas máis temperás, tamén existe un interese en termos puramente económicos: o valor económico dos sistemas educativos públicos do mundo estímase ao redor dos tres trillones de dólares. Así pois, o ámbito empresarial iniciou rapidamente a acción política para desembarcar no sector educativo, desde os ladrillos da súa construción ata os temarios dos seus currículos.

A partir do ano 2000, a maioría dos sistemas educativos refórmanse mediante dous procesos paralelos: a privatización e o establecemento das probas PISA

A partir do ano 2000, a maioría dos sistemas educativos refórmanse mediante dous procesos paralelos: a privatización e o establecemento das probas PISA, que á súa vez se executaron a través de dous grandes procesos denominados privatización endóxena (encuberta) e privatización exógena. Esta última non é outra cousa que planificar a deterioración do sistema público.

Un abandono que, en España, traduciuse no recorte do orzamento educativo do conxunto das administracións pública nun 18% entre 2005 e 2018, o que supón 8.200 millóns de euros. En 2020, o gasto público en educación como porcentaxe do PIB sitúase no 4,2%, mentres que a media europea sitúase por encima do 5%. Isto implicou, entre outras cousas, 30.000 docentes menos, o desmantelamento das escolas rurais, menos bolsas e salarios máis reducidos. En contraposición, a educación privada atópase, tanto en termos relativos como absolutos, en máximos históricos de gasto público recibido.

Este contexto vai achandando o camiño para a entrada de grandes corporacións, que se entrelazan na administración no que supón un proceso de privatización endóxena, que consiste en trasladar ao sistema público educativo os modelos de xestión do ámbito empresarial: equipos directivos como xestores; familias como clientes dos centros educativos; probas de avaliación, estandarización e clasificación entre centros, etcétera.

Vinculado a iso, no ano 2000 introducíronse as probas PISA, coas que a Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económicos (OCDE) substituíu á Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (Unesco) na súa función de servir como referencia á hora de reflexionar, estudar e propoñer reformas no ámbito educativo. Ademais da OCDE, o Fondo Monetario Internacional e o Banco Mundial han xogado un papel crave a nivel ideolóxico como impulsores da privatización pola súa capacidade para xerar unha linguaxe e discurso comúns que son moi ben divulgados por parte de grupos que buscan a forma de adecuar as políticas educativas aos seus intereses.

O peso que gañaron estas institucións presiona moito aos gobernos para elaborar determinadas políticas públicas educativas . Que entidades como a Unesco perdesen o seu peso ten que ver coa xeopolítica mundial e co proceso de privatización global dos servizos públicos , a educación pasa a considerarse “un espazo de mercado como outro calquera”. “Isto lévanos a unha escola orientada a producir traballadores para o mercado, o cal non é a finalidade que historicamente se acordou para a mesma”.
A nova política faia o filantrocapitalismo

A filantropía tradicional tamén evoluciona, e faio converténdose no que hoxe se denomina nova filantropía ou filantrocapitalismo, que pasa de ofrecer doazóns caritativas a facer investimentos que, á súa vez, permiten desgravacións. Fundacións, empresarios individuais ou grandes operacións de Responsabilidade Social Corporativa ( RSC) entrelázanse coa administración pública e lánzanse ao deseño de políticas educativas e ao financiamento de accións a través das cales van dirixindo a educación. O crecente mercado privado de formación de profesorado, o mercado cativo dos libros de texto, os contratos de subministración de equipos informáticos, os convenios e concertos educativos ou a educación financeira son algunhas das gretas que atopan nesta tarefa organizacións como o Banco Santander, A Caixa, BBVA, Microsoft, Google, Telefónica ou Deloitte.

O Banco Santander, a través de Santander Universidades e Universia, é a empresa a nivel mundial que máis doa en RSC no ámbito educativo. Para facerse unha idea acerca do seu impacto, só durante 2017 concedeu 44.800 bolsas a estudantes, profesorado e emprendedores universitarios e asinou máis de 1.200 convenios de colaboración entre o banco e universidades e institucións académicas de 21 países.

Unha das formas a través das que o filantrocapitalismo logra maior penetración é a da formación a profesorado, programas postos en marcha por estas organizacións e que lles permiten chegar directamente ás persoas encargadas de transmitir o coñecemento. Por exemplo, o Programa Entre Profes Unha contorna formativa online dirixido a docentes que traballan en contornas complexas da Fundación Telefónica; ou a estratexia posta en marcha pola Fundación Empeza por Educar ( ExE) presidida por Ana Patricia Botín e na que se atopan organizacións como Deloitte, Coca-Cola, Goldman Sachs, BBVA, OHS, Fundación Telefónica, Barclays ou a Fundación Prosegur, que tamén funciona a nivel mundial e dedícase a formar de maneira intensiva durante cinco semanas a profesorado ao que, posteriormente, financiando os seus postos de traballo, sitúa en colexios situados en contextos denominados “vulnerables” durante dous anos fixeron o intento de entrar en escolas públicas, pero ata o momento limitáronse a centros privados.

Outra das vías de entrada é a educación financeira. “Mellorar a cultura financeira xeral debe ser un obxectivo prioritario, de maneira que os cidadáns poidan adoptar as mellores decisións de gasto, aforro e investimento na súa vida cotiá”, defendía Luís de Guindos en abril de 2017 cando anunciou o Plan de Educación Financeira acordado entre o Goberno, a Comisión Nacional do Mercado de Valores e o Banco de España para “mellorar as habilidades e coñecementos do alumnado” cos que desenvolverse con soltura na esfera financeira. “Os mozos poden empezar a defenderse cando son novos; hai que estimular o aforro privado e a formación de fondos de pensións que axuden a facer fronte ao sistema de pensións públicas”, dicía Luís María Linde, director do Banco de España. As diferentes iniciativas de educación financeira postas en marcha polos bancos superaron, de 2001 a 2018, os 32 millóns de usuarios web e as nove millóns de horas de formación, e chegaron a 9, 1 millóns de persoas beneficiarias, segundo a Asociación Española de Banca.

Finanzas sen futuro

“Vivimos nun sistema capitalista pero a escola non o explica ou o fai de forma moi sesgada” . “É necesario introducir unha explicación sobre o funcionamento básico do sistema económico non só nas materias de economía, senón en todas”. É o que fan en FUHEM,  introducindo paradigmas de economías transformadoras no currículo educativo e capacitando ao alumnado a través da posta en marcha de iniciativas económicas de economía social e solidaria nos seus centros educativos.

Unha das organizacións bancarias que participa no Plan de Educación Financeira é CaixaBank, a través da Fundación A Caixa e EduCaixa, unha plataforma que incorpora recursos a través dos que se explican conceptos básicos de economía e finanzas. En 2019, o Plan de Cultura Financeira de CaixaBank superou os 12 millóns de visualizacións de contidos online e os 10.700 asistentes a actividades formativas presenciais.

“A materia de economía viviu un boom na secundaria nos últimos anos” . “Non deixa de ser sospeitoso que aumentase tantas horas lectivas en detrimento de outras materias de humanidades, e este boom fixo que as empresas bancarias vexan un filón neste ámbito”. Cada ano bancos privados, asociacións de consumidores de banca e seguros, entre outros, envían dossieres aos centros educativos “con todo tipo de materiais e recursos bastante resultones xa preparados” para facilitar a docencia do profesorado e “ir enganchándolle”. “Tamén estaba o gancho dunha viaxe  para os mellores equipos, o cal é un reclamo enorme; son iniciativas que teñen un músculo económico cun potencial enorme para encandear ao alumnado, e hai casos nos que ofrecen tablets e ata impresoras 3D, que ás veces suscitan moito interese para os propios centros educativos”.

A economía impartida no sistema educativo presenta con aparencia neutral ao sistema capitalista como único modelo posible, e á economía neoliberal como único paradigma económico realista. Calquera intento de saírse de aí convértese nunha batalla contra as grandes editoriais. O que sempre se coñeceu como currículo oculto transfórmase cada vez máis nun currículo máis explicitamente neoliberal.

Desde hai anos, en FUHEM elaboran os seus propios materiais educativos de tal forma que permitan abordar unha educación ecosocial. ”Os materiais didácticos que elaboramos serven para que o alumnado traballe, pero tamén para que o profesorado fórmese durante o proceso de elaboración dos mesmos”,  o último material didáctico elaborado ao redor da idea de Gaia serviu para que o profesorado descubra as implicacións de aplicar unha cosmovisión ecolóxica ao proceso de ensino. “A vocación destes materiais é universalista: están concibidos como un banco de recursos que o profesorado utiliza e modifica baixo o seu criterio, e están abertos ao resto da comunidade educativa”.

ACS, Clece, Eulen, Microsoft, Google ou Amazon son algunhas das grandes empresas con maior implantación na xestión de servizos de seguridade, limpeza e mantemento de ascensores, ou de xestión de escolas infantís e de infraestruturas dixitais

A progresiva externalización dos servizos de limpeza ou de actividades extraescolares, a provisión de servizos vinculados á execución do currículo educativo ou os contratos de subministración de equipos informáticos habitualmente baixo condicións laborais precarias e sen criterios de contratación pública responsable tamén son cuestións patentes. ACS, Clece, Eulen, Microsoft, Google ou Amazon son algunhas das grandes empresas con maior implantación na xestión de servizos de seguridade, limpeza e mantemento de ascensores, ou de xestión de escolas infantís e de infraestruturas dixitais, cuestión remarcable coa previsible dixitalización do ensino.

Un novo significado para a economía

O conflito entre economía e vida atravesa as sociedades. En sociedades de mercado, a economía xoga un rol preponderante no conxunto de decisións que se toman, polo que parece evidente que se necesita resignificar o concepto de economía para que contribúa a novas transicións ecosociales. A nova LOMLOE podería presentar unha oportunidade neste sentido,  o texto “bebe dunha reforma de lei xa elaborada polo PSOE durante os seus meses de goberno en solitario en 2019, non da participación nin da interlocución cos axentes sociais e educativos”, polo que non responde,  “ás aspiracións dos axentes que durante os últimos anos agrupámonos ao redor da reforma da LOMCE”. En relación á introdución de contidos ecosociales,  “todo apunta a que os temas de sustentabilidade van ter un papel relevante, o cal debe ser valorado positivamente”, pero  que a nova lei tamén “peca de falta de ambición porque o seu enfoque segue moi enmarcado nun paradigma de crecemento económico continuo e permanente”.

Con todo, reverter o proceso de entrada das grandes empresas no sistema educativo,  non será sinxelo e require un cambio cultural de fondo: “É moi difícil mover os contidos curriculares, e probablemente a única forma sexa a través dun movemento da sociedade que esixa a blindaxe dos servizos públicos esenciais e do seu financiamento, que é o que fai diminuír as posibilidades da súa mercantilización”.

Inicio

 

A <span>%d</span> blogueros les gusta esto: